Νέο Επίτευγμα από τον Μ.Π.Υ. του Γ Ε Ν / Υ.Υ. Γιάννη Κωτσιόπουλο στις 21-7-2001, 24 ώρες συνεχούς κολύμβησης στο Διπλό διάπλου του Τορωναίου κόλπου Χαλκιδικής.

(δηλαδή 26+26=52 km σε 23 ώρες και 51 λεπτά)

Πέρσι στις 11-8-2000 κολύμπησα τον 20ό κατά σειρά Μαραθώνιο κολύμβησης, που ήταν ξεχωριστός γιατί διέπλευσα τα κρύα νερά στη Μάγχη (34 km) από Αγγλία σε Γαλλία με ρεκόρ 13 ώρες 39 λεπτά. Φέτος, ένα χρόνο μετά, τόλμησα για μία ακόμη μεγαλύτερη αυτή τη φορά υπέρβαση. Να κολυμπήσω 10 ώρες περισσότερο από την προηγούμενη φορά στη Μάγχη, δηλαδή μία ολόκληρη μέρα και μία ολόκληρη νύχτα, 24 ώρες συνεχώς. Οι προϋποθέσεις υπήρχαν. Πρώτα και κύρια το ιδίωμα που έχω να κολυμπώ χωρίς να κουράζομαι, ίσως γιατί υπεραγαπώ το κολύμπι. Δεύτερο υπήρχε ο ΑΓΩΝΑΣ με κεφαλαία. Ο ΔΙΠΛΟΣ ΔΙΑΠΛΟΥΣ του Τορωναίου κόλπου, ο πιο όμορφος και αγαπησιάρικος κολυμβητικός μου Μαραθώνιος στην πολυετή μου διεθνή καριέρα σαν μαραθώνιος κολυμβητής από το 1994 ως σήμερα. Γι αυτό τον κολύμπησα 6 φορές μονό και φέτος διπλό, λόγω του ότι ο συγκεκριμένος αγώνας συνδυάζει πολλά πλεονεκτήματα, όπως : * Τα ζεστά και καθαρά γαλάζια νερά που μαγεύουν. * Την πείρα των 31 διοργανώσεων από τους υπεύθυνους του τοπικού συλλόγου "O ΣΙΘΩΝ".Tον ενθουσιασμό και τα ιδανικά του αγνού αθλητισμού, που συμβολίζονται με το δάφνινο στεφάνι που περιμένει στον τερματισμό τον κάθε κολυμβητή που τερματίζει. Όχι χρηματικά έπαθλα. * Την αγάπη των χιλιάδων κατοίκων και παραθεριστών που ζουν και βιώνουν κάθε χρόνο τον διάπλου. * Την συγκέντρωση απ΄ όλα τα μέρη του κόσμου των φίλων συναθλητών, όπως κάθε χρόνο. Μία μυσταγωγία, μία σπονδή στον Ποσειδώνα και τα κύματά του που είναι μεγάλη έκπληξη αν αυτά είναι μικρότερα των 2 μέτρων. Μπορεί να έφθασα στην Χαλκιδική προβληματισμένος γιατί μετά την Μάγχη τεμπέλιασα λίγο στην προπόνηση. Όμως ας είναι καλά ο Σερβοέλληνας αρχιπροπονητής Βόϊκο Ράτσε που τους δύο τελευταίους μήνες με έκανε να προπονούμαι με ρυθμό πάνω από 130 χιλιόμετρα το μήνα. Όταν, χρόνια τώρα, οι κολυμβητές του στην πισίνα σαρώνουν τα Πανελλήνια ρεκόρ μεγάλων αποστάσεων, ξέρω ότι είμαι πολύ προνομιούχος που τον έχω για σύμβουλό μου. Επίσης είμαι υπόχρεος στην Ειδική Γραμματέα του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας κ. Μαρία Κυριακοπούλου για την βοήθειά της που πάντα στέκεται αρωγός στις προσπάθειές μου. Σε τέτοια εγχειρήματα, όπως το δικό μου πιστεύω μεγάλο ρόλο παίζει η δύναμη του νου, η θέληση και η ευχαρίστηση. Αυτά έμαθα να αντλώ από τον φίλο και συναθλητή που με τίμησε με την παρουσία του στη εκκίνηση του αγώνα μου, τον Παναγιώτη Κοτρωνάρο που τον λέω τον ψηλότερο Έλληνα γιατί έχει ανέβει στο Έβερεστ, έχει την καλύτερη και αγνότερη ψυχή από κάθε άλλο αθλητή που ξέρω, έχουμε κολυμπήσει μαζί -ακόμη και στο Νείλο- και κύρια έχει διδάξει σε μένα και στην οικογένειά μου τι θα πει υπέρβαση, όταν τον είδαμε βήμα- βήμα να τερματίζει τρέχοντας συνεχώς 34 ώρες το ηρωϊκό Σπάρταθλο από την Αθήνα στη Σπάρτη. Όμως τελικά ούτε η προπόνηση, ούτε τα ψυχικά σου αποθέματα δεν είναι τόσο σημαντικά, όσο η πολύτιμη συμβολή των 2 καπετάνιων Τάσου και Παναγιώτη στο καϊκι συνοδείας και το ταχύπλοο ασφάλειας, αλλά κύρια του άγρυπνου - τέλειου - πλοηγού μου, συναδέλφου Τοπογράφου Μηχανικού στην Υδρογραφική Υπηρεσία του Π. Ναυτικού, Βασίλη Κολλινιάτη. Η πλοήγησή του μέσα στη νύχτα και τα κύματα ήταν άριστη, με την βοήθεια του δορυφορικού συστήματος GPS. Απέδειξε την ναυτοσύνη του, την φιλία μας μαζί με τις ακροβατικές ισορροπιστικές του ικανότητες επάνω σε ένα καϊκι που συνεχώς δεν λικνιζόταν αλλά χόρευε τρελλά σε ρυθμούς ανατροπής από τα κύματα. Εικοσιτέσσερεις ώρες άγρυπνος να με φροντίζει να με τροφοδοτεί με πορτοκαλάδα ενέργειας ανά ώρα, να με καθοδηγεί και να με πληροφορεί για κάθε τι. Τους ευχαριστώ όλους.

Ο Α Γ Ω Ν Α Σ

Εγώ, ο κατά παράδοση νηφάλιος, σήμερα Παρασκευή 20-7-2001 είμαι αγχωμένος, ανήσυχος και άυπνος από τις 7 το πρωί. Φτάνει 5 το απόγευμα. Ετοιμασία για την εκκίνηση του αγώνα. Το καίκι και το ταχύπλοο στην προβλήτα της Νικήτης. Ο κόσμος αδημονεί. Έχω αρχίσει να κάνω ζέσταμα, διατατικές ασκήσεις και "γρασάρισμα" δηλαδή επαλείψεις με βαζελίνη στις αρθρώσεις για τις τριβές και γράσο θερμομονωτικό στη κοιλιά για να μη κρυώνω. Κουβεντιάζω με φίλους και τους συναθλητές που το επόμενο πρωϊ θα κολυμπήσουν στον μονό διάπλου του Τορωναίου. Φυσάει και η θάλασσα ασπρίζει από τα κύματα. Μπουκαδούρα το λένε οι ντόπιοι. Προβληματισμός. Οι αρμόδιοι διοργανωτές μου συστήνουν να περιμένω δύο ώρες γιατί το σούρουπο ο άνεμος και το κύμα κοπάζουν. Αρνούμαι. Προτιμώ να ξεκινήσω με κόντρα κύμα, παρά να ρισκάρω να κολυμπήσω και δεύτερη νύχτα. Τα μεγάφωνα αναγγέλουν την εκκίνηση του εγχειρήματός μου καθώς και τα λόγια μου : " Eυχή να με συνοδεύει η αγάπη του κόσμου στο τόλμημά μου".Συγκίνηση. Βρέχω τα πόδια μου στα ρηχά. Φτιάχνω γυαλάκια και σκουφάκι. Κάνω το σταυρό μου. Ώρα 5 μ.μ. Ξεκινώ Ο κόσμος πολύς με κατευοδώνει με χαιρετισμούς και θερμά χειροκροτήματα. Το κύμα μεγάλο, αλλά δεν με ενοχλεί, ούτε μου ανακόπτει τον ρυθμό. Τρία χιλιόμετρα την ώρα τις τρεις πρώτες ώρες. Σουρουπώνει.Όλοι έχουμε προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του αγώνα. Η θάλασσα αρχίζει να γαληνεύει. Πριν πέσει το σκοτάδι της ασέληνης νύχτας το υπενθυμίζω και ο Βασίλης μου καρφιτσώνει στο πίσω μέρος του μαγιώ ένα φωσφοριζέ μικρό στυλό, όπως στη Μάγχη, που επιτρέπει στους άλλους να με διακρίνουν μέσα στη θάλασσα. Ο προβολέας του καϊκιού κλειστός να μη με " λούζει" με το φως του για να μη γίνω ζωντανό δόλωμα στα σκοτεινά απειλητικά νερά. Τα ευχάριστα νέα που μου ανακοινώνουν είναι κοπάδια από μικρά δελφίνια να παίζουν σε κοντινή απόσταση. Όπως είναι λογικό ο συνειρμός λέει : "όπου υπάρχουν δελφίνια δεν υπάρχει καρχαρίας" !! Το σκοτάδι τέλειο. Η νύχτα μακρυά. Οι δυνάμεις μου ακμαίες.Καρτερία και υπομονή χεριά χεριά μέχρι να ξημερώσει. Ξαφνικά εμφανίζεται το πρόβλημα : Πόνος ψηλά στον αριστερό μου ώμο. Δυσκολία στο τελείωμα της χεριάς μέσα στο νερό. Δυσκολία στη κίνηση του χεριού έξω από το νερό. Μικρή μείωση της ταχύτητάς μου. Η ενόχλησή μου σταθερή. Σκέφτομαι την ασπιρίνη σαν αναλγητικό. Δεν ρισκάρω για τις πιθανές επιπλοκές στο στομάχι. Χτυπώ δυνατότερα τα πόδια σαν να θέλω να διώξω τη νύχτα μια ώρα γρηγορώτερα. Τα φώτα της απέναντι ακτής μεγαλώνουν. Πλησιάζω. Ο αέρας εκνευριστικά φέρνει συνεχώς τις αναθυμιάσεις της εξάτμισης του καϊκιού να με πνίγουν. Το στόμα μου "τσαρούχι" από την αλμύρα και τα καυσαέριo. Αντίδοτο λίγο μέλι ή κρουασάν. Ο αέρας μας παρασύρει αριστερά. Ανυπομονώ. Ζητώ να μου δείξουν ακριβώς που πάμε. Τα φώτα του ξενοδοχείου "Παλλήνη" στην Καλλιθέα στο πρώτο "πόδι" της Χαλκιδικής. Ώρα 3.20 π.μ. Νύχτα. Πατώ το πόδι μου στην αμμουδιά που το πρωί θα γίνει η εκκίνηση του απλού αγώνα. Σηκώνω τα χέρια και χαιρετώ τους συνοδούς μου.Χειροκροτήματα.- " Γεια σου παλλήκαρε " φωνάζει ο καπετάν Παναγιώτης. - " Πάμε για τα δύσκολα" τους απαντώ και ξεκινώ για την επιστροφή. Το μυαλό μου γεμάτο χαρά υπολογίζει ώρες, χιλιόμετρα, ταχύτητες, προοπτικές. Αισιοδοξία που γίνεται μεγαλύτερη με το μοναδικό ξύπνημα της φύσης μέσα στη θάλασσα. Σπάνια εμπειρία το ξημέρωμα και η ανατολή κολυμπώντας μεσοπέλαγα.Το γιορτάζω διώχνονταςτη νύστα και την κούραση με τον πρώτο από τους τέσσερεις φραπέ που ήπια μονορούφι στην υγεία του Θεσσαλονικιού πρωταθλητή Θανάση Παπαρνάκη που με είχε συμβουλέψει να πιω νες καφέ από την προ ετών εμπειρία του στο ίδιο επιτυχές εγχείρημα του διπλού διάπλου. Ο ήλιος ψηλά. Ο άνεμος απειλητικά ανεβαίνει την κλίμακα των μποφώρ. Το αποφασίζω ξαφνικά. Επιταχύνω. Επιταχύνω πολύ. Ο Βασίλης ο συνοδός μου βλέπει το καϊκι να μένει πίσω και αρχίζει επείγουσες χρονομετρήσεις του ρυθμού των χεριών μου. Χαμόγελα. Έχω προσωρινά αφήσει πίσω μου την τρικυμία. Η θάλασσα κοπάζει και ο ρυθμός μου καταλαγιάζει. Κάνω συντήρηση κύρια για τον πονεμένο μου ώμο. Ευτυχώς γιατί τα πραγματικά δύσκολα αρχίζουν σε λίγο. Κύματα. Κύματα αντίθετα και μεγάλα που θα διαρκέσουν μέχρι τον απογευματινό μου τερματισμό. Αγανάκτηση. Σχεδόν αδυναμία του να βρούμε σωστή ρότα. Εφευρίσκουμε νέες πατέντες. Το καίκι να ταξιδεύει με τις "πάντες". Το ταχύπλοο μακριά. Ρωτώ με αγωνία τον συνοδό μου για ενδείξεις του πλοηγικού μας συστήματος GPS : - "Προχωράμε" ; - "Ναι". Ανακούφιση. Σκύβω το κεφάλι χαμηλότερα μέσα στο νερό. Σφίγγω τα δόντια και επίμονα συνεχίζω. Τώρα ξέρω ότι απλά πρέπει να κολυμπήσω συνέχεια ως τις 5 το απόγευμα. Αισθάνομαι ένας κουρασμένος νικητής. Τα τελευταία βασανιστικά χιλιόμετρα. Ο Βασίλης μου ζητά ένα νέο σπρίντ να τελειώνουμε. - "Αδύνατον" του λέω. "Δοκίμασα πριν λίγο και πονάει όλο το κορμί μου από τη μέση και πάνω''. Η τελευταία ώρα κολυμπιού. Η πιο μεγάλη. Οι ακτές να τις αγγίξεις. Ο άνεμος μας έχει παρασύρει χιλιόμετρο δεξιά από το σημείο του τερματισμού. Οι κριτές από το VHF μας ενημερώνουν ότι μπορώ να τερματίσω εκεί μπροστά και όχι υποχρεωτικά στην εξέδρα τερματισμού. Σύσκεψη. Προτείνω:" Έκανα σχεδόν 60 km και δεν θα κάνω το χιλιόμετρο ως την εξέδρα ; Θα κολυμπήσω". Συμφωνούν. Ξεκινώ για το τελευταίο σπρίντ. Ω του θαύματος όλα στο κορμί μου κανονικά. Ούτε πόνος ούτε κόπωση. Πατώ ξηρά.5 παρά 9 λεπτά απόγευμα. Το κλασσικό δαφνοστεφάνωμα, τα χειροκροτήματα, τα χαμόγελα του κόσμου, τα επίμονα παιδικά βλέμματα και εγώ το κλασσικό τρέξιμο στην παραλία ως τα μεγάφωνα της εξέδρας που με αναγγέλουν. Στο ιατρείο πλάϊ στην εξέδρα αιμοληψία. Συνεντεύξεις, ορθοστασία, μία ξαφνική ζαλάδα. Ακολουθεί η άφιξη της πρώτης γυναίκας κολυμβήτριας που τερματίζει, όχι όπως πρόπερσι της φοιτήτριας κόρης μου Κατερίνας που λόγω σπουδών δεν συμμετείχε, αλλά της Σοφίας Ψιλόλιγνου με τις 3 βαλκανικές της νίκες και που πέρσι έκανε το τρίτο της παιδί. Ελπίζω του χρόνου να πάω όπως σχεδιάζουμε μαζί με την Σοφία στη Μάγχη. Αυτή να είναι η πρώτη Ελληνίδα στον απλό της Μάγχης και εγώ πιθανόν ο πρώτος Έλληνας στο διπλό της Μάγχης.

ΕΠΙΜΥΘΙΟ : Μάγχη ξαναρχόμαστε.

Εύχομαι, τώρα που πλούτισα περισσότερο τις εμπειρίες μου με τον 20ό και τον 21ο μου μαραθώνιο στην κρύα Μάγχη και την 24ωρη Χαλκιδική αντίστοιχα έχοντας διανύσει μέχρι τώρα σε τρεις ηπείρους από την Αίγυπτο ως την Αργεντινή συνολικά 709 χιλιόμετρα σε 21 διεθνείς αγώνες το καλοκαίρι του 2002 να τολμήσω ελπίζω επιτυχώς κάτι πραγματικά πολύ δύσκολο : την ΔΙΠΛΗ ΜΑΓΧΗ δηλαδή ΑΓΓΛΙΑ - ΓΑΛΛΙΑ μετ΄ επιστροφής. Κάτι που στα 125 χρόνια του θεσμού, ελαχιστότατοι (23) το έχουν επιτύχει. Ελπίζω στην αρωγή της οικογένειάς μου και του ΥΕΘΑ, η ειδική γραμματέας του οποίου πάντοτε υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής των προσπαθειών μου, καθώς και όλων αυτών που με βοήθησαν και ευελπιστώ να με βοηθήσουν στους νέους μου στόχους που πριν 50 χρόνια χάραξε ο πρώτος Έλληνας Μαραθώνιος κολυμβητής, ο θρυλικός Ταγματάρχης πυροβολικού του Αλβανικού έπους Ιάσων Ζηργάνος, με το ρεκόρ των 3 διαπλεύσεων της Μάγχης : 18/9/1949 : 18 ώρες 35 λεπτά, 22/8/1950 : 16 ώρες 19 λεπτά, 25/8/1951 : 14 ώρες 10 λεπτά. Είναι τιμή για μένα που πέρσι έκανα καλύτερο από αυτόν ρεκόρ στα 47 μου χρόνια. Χαίρομαι επίσης, που κατέχω το ρεκόρ των πιο πολλών επιτυχών συμμετοχών Έλληνα σε Διεθνείς Μαραθώνιους (21) σε Ελλάδα και εξωτερικό καθώς και το Ελληνικό ρεκόρ του πιο πολύωρου συνεχούς Κολυμβητικού μαραθώνιου (23 ώρες 51 λεπτά). Έχω επίγνωση της δυσκολίας του διπλού διάπλου της Μάγχης που σκοπεύω να επιχειρήσω κόντρα στη ψυχρή λογική των αριθμών και του κόστους που απαιτεί τουλάχιστον 36 ώρες μεγάλης προσπάθειας σε κρύα νερά, κάτι που ούτε ο φίλος μου Michael Read, ο αποκαλούμενος "βασιλιάς της Μάγχης'', με το ρεκόρ Γκίνες των 31 απλών διαπλεύσεων της Μάγχης δεν έχει καταφέρει, αν και έχει επιχειρήσει διπλό διάπλου της Μάγχης 5 φορές.