ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ.

Μία ακόμα καταπληκτική εμπειρία και ένα όνειρο ζωής με αξίωσε ο Θεός να πραγματοποιήσω, τον διάπλου του Τορωναίου κόλπου μία απόσταση 26 χιλιομέτρων που κολύμπησα σε 12 ώρες και 3 λεπτά .

Την εμπειρία μου αυτή μπορώ να την χαρακτηρίσω ως μία από τις μεγαλύτερες της ζωής μου και της αθλητικής μου έως τώρα καριέρας στα 38 μου χρόνια , μετά των διάπλου του Θερμαϊκού και τον 24ωρο σε πισίνα Ιάσων Ζηργάνος η φλόγα τον κολυμβητικών Μαραθώνιων άναψε για τα καλά μέσα μου και σκοπεύω να συνεχίσω. Η αγωνία μου ξεκίνησε με την αίτησή μου για συμμετοχή μου στον Τορωναίο, θα με δεχτούν? Θα τα καταφέρω ? Τι θα αντιμετωπίσω? Ήρθε η ώρα με τηλεφώνησαν και μου ανακοινώνουν ότι επιλέχτηκα ανάμεσα από 50 αιτήσεις για να κολυμπήσω μαζί με άλλους 30, είμαι μέσα στην χαρά μου , η προετοιμασία σκληρή , κάνω ακόμα και τριπλές προπονήσεις , μία εβδομάδα πριν πηγαίνω στο χωριό μου την Μεγάλη Παναγία Χαλκιδικής , κάνω τις τελευταίες προετοιμασίες στα Πυργαδίκια με 2 γερά τεστ 3 και 4 ωρών . Η αγωνία στο κατακόρυφο συγκίνηση και άγχος με διακατέχουν είμαι όμως σίγουρος ότι θα τα καταφέρω εξάλλου ποτέ μέχρι σήμερα δεν εγκατέλειψα τίποτα, η μέρα πλησιάζει 11 Ιουλίου του 2003 πηγαίνω στα γραφεία του Σίθωνα στην Νικήτη μας ταχτοποιούνε σε ξενοδοχεία το απόγευμα θα έχουμε επίσημη παρουσίαση , πηγαίνω να ξεκουραστώ ίσως 1 ίσως 2 το πολύ ώρες να μπόρεσα να κλείσω μάτι από το στρες , το απόγευμα η παρουσίαση μπροστά σε χιλιάδες κόσμου, συναντιόμαστε με τους υπολοίπους συναθλητές μας από τους οποίους πολλοί είναι γνωστοί μου από άλλους αγώνες και άλλους χώρους, δεν υπάρχει ανταγωνισμός ανάμεσα μας μία μόνο λέξει κυριαρχεί καλός αγώνας θα τα πούμε απέναντι στο τέλος στον στόχο μας τον τερματισμό θα τα καταφέρουμε όλοι. Δίνουμε το πρωινό ραντεβού για τις 5:15πμ αναχώρηση από την σκάλα της Νικήτης θα μας πάει πούλμαν στο Palini beach στην Καλλιθέα ,πριν φύγουμε κάνουμε τις τελευταίες προβλέψεις για τον καιρό που δεν είναι τόσο ευοίωνες . Ήρθε η ώρα για την τελευταία ξεκούραση πριν από την μάχη και ξεκινάμε για τα ξενοδοχεία μας. Συνοδός μου και ψυχή της προσπάθειας μου αυτής για μία ακόμα φορά ο εκλεκτός φίλος και συνάδελφός μου ναυαγοσώστης στο Ποσειδώνιο Εθνικό κολυμβητήριο Θεσσαλονίκης Λεωνίδας Βενίδης που όλο αυτό τον καιρό της προετοιμασίας μου, μου στάθηκε όσο κανένας άλλος και τον ευχαριστώ ιδιαίτερα για αυτό, σε μία τέτοια προσπάθεια ο καλός φίλος συνοδός είναι το Α και το Ω της όλης προσπάθειας, αυτός θα σε στηρίξει ψυχολογικά αυτός θα σε βοηθήσει στην σωστή λήψη υγρών και φαγητού κατά την διάρκεια της προσπάθειας, αυτός θα σε καθοδηγεί από το καΐκι να μην χάσεις την ρώτα σου, αυτός μόνο είναι η γραμμή επικοινωνίας με την στεριά , αυτός είναι ο φύλακας άγγελός σου αν κάτι πάει στραβά.. Στο ξενοδοχείο συζητάμε τις τελευταίες λεπτομέρειες και χαράζουμε το πρόγραμμα τροφοδοσίας μου στην θάλασσα και μετά ύπνο. Δεν έχω ιδιαίτερο άγχος και με παίρνει ο ύπνος εύκολα κάτι που τον Λεωνίδα τον κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. 5:00 πμ έχουμε πλέων ξυπνήσει ετοιμάζουμε τα πράγματα μας και το τι θα πάρουμε μαζί μας , νερά, χαλβάς, ισοτονικά, μπανάνες, μπισκότα, φαρμακείο, γράσο, τροφή για τον συνοδό, κιάλια, μαγιό, γυαλάκια, φωτογραφικές μηχανές και πολύ όρεξη πακετάρονται με προσοχή στις βαλίτσες που θα πάρουμε στο καΐκι μαζί μας, τεστάρουμε αρκετές φορές την πραμάτεια μας μην τυχόν ξεχάσαμε κάτι γιατί και το παραμικρό μπορεί να μετρήσει αρνητικά, είμαστε έτοιμοι και ξεκινάμε για την Νικήτη . Έξω από το Πούλμαν ήδη έχουν αρχίσει να μαζεύονται οι υπόλοιποι κολυμβητές με τους συνοδούς τους και τα πειράγματα μεταξύ μας πάνε και έρχονται. Οι προβλέψεις για τον καιρό δεν είναι καλές, μας ανακοινώνουν κατά τόπους έως 5 μποφόρ, επιβιβαζόμαστε στα πούλμαν και ξεκινάμε. Φτάνουμε στην Καλλιθέα και κατευθείαν πάμε για το πρωινό, πίνω έναν καφέ και σε λίγο βρίσκομαι στην παραλία να αλλάζω και να ετοιμάζομαι για την μεγάλη προσπάθεια. Κάνω διατάσεις και ετοιμάζομαι ψυχολογικά. Ο Λεωνίδας με πασαλείβει προσεχτικά με γράσο ο οποίος δεν πρέπει να έρθει σε επαφή με τα χέρια μου και τα γυαλάκια γιατί τότε χάνω τις επαφές μου στο νερό και ακόμα τσούζει τρομερά στα μάτια, ο γράσος βοηθάει στο να μην υπάρχει διαφυγή θερμότητας προστατεύοντας μας από την υποθερμία αλλά και από ερεθισμούς που δημιουργούνται από την τριβή κατά την διάρκεια του αγώνα. Έρχεται ο μαρκαδόρος και μου αναγράφουν το νούμερο μου στην πλάτη και στα χέρια, είμαι ο αριθμός 21 και είμαι πλέων έτοιμος. Ο φίλος συναθλητής από την Νικήτη και μεγάλος μαραθωνοδρόμος αγωνιστής Κυριάκος Καρακυριαζής μας μοιράζει όλους αγιασμό από το Άγιο Όρος και όπως πάντα μας εμψυχώνει με τον δικό του τρόπο που μόνο αυτός μπορεί και ξέρει. Επιβιβάζονται οι συνοδοί στα φουσκωτά που θα τους πάνε στα καΐκια που κάθε ένα έχει τον αριθμό του κολυμβητή που θα συνοδεύει πάνω του και μας περιμένουν στα ανοιχτά. Είμαστε έτοιμοι, βγαίνουν οι τελευταίες αναμνηστικές φωτογραφίες, μας ανακοινώνουν 5+ μποφόρ στην αρχή, έρχεται μια δυσάρεστη είδηση της τελευταίας στιγμής μας ανακοινώνουν ότι 5 καΐκια από τον Μαρμαρά δεν έχουν έρθει νομίζοντας ότι ο αγώνας λόγο καιρού δεν θα γίνει και θα έρθουν σε 2-4 ώρες, κάποιοι θα κολυμπήσουν ζευγάρια με συνοδεία ενός . Χωρίς άλλη ενημέρωση δίνετε επιτέλους η εκκίνηση 8:00πμ 12-7-2003 , η ψυχολογία μου είναι τρομερή ξεκινάω με τους καλύτερους οιωνούς . Τα πρώτα μέτρα επικρατεί ένα πανδαιμόνιο καΐκια ανακατώνονται με τους κολυμβητές περίεργοι κυματισμοί στην θάλασσα μπαίνεις στο άγνωστο σε μία συγκινησιακά φορτισμένη ατμόσφαιρα είναι υπέροχα η προσπάθεια αρχίζει, η αδρεναλίνη στα ύψη, προσπαθώ απλά να κολυμπήσω και να βρω την ηρεμία μου κάτι που γρήγορα καταφέρνω νιώθοντας υπέροχα , ο ρυθμός μου σταθερός και αργός πρέπει να ζεσταθώ, είμαι σε τέλια κατάσταση και αυτό μου δίνει φτερά, η ψυχολογία μου στα ύψη. Είμαι πλέων εκεί μέσα στο πέλαγος αγωνίζομαι, προσπαθώ, συμμετέχω, αυτό μετράει για μένα, η συγκίνηση και η ομορφιά αυτή των συναισθημάτων μου δεν περιγράφεται. Είμαι πλέων 1 ώρα στην Θάλασσα ο καιρός ήδη αρκετά αγριεμένος αλλά χωρίς πρόβλημα γιατί έχει μόνο ψιλά κύματα , συνειδητοποιώ ότι είμαι μόνος και κολυμπάω μόνος, αρχίζω να ψάχνομαι, που είναι το συνοδευτικό μου καΐκι με τον συνοδό μου? 3 καΐκια περνούνε σύρριζα μπροστά μου εκ των οποίων το ένα μισό μέτρο στην κυριολεξία από το κεφάλι μου, αρχίζω να στρεσάρομαι, πέφτει κατακόρυφα το ηθικό μου και η ψυχική μου διάθεση , αρχίζω να κολυμπάω με το κεφάλι έξω προσπαθώντας να βρω το συνοδευτικό μου καΐκι καταναλώνοντας υπερβολική ενέργεια για τους παραπάνω λόγους, ήδη έπρεπε να είχα πάρει τα πρώτα υγρά για να αποφύγω τυχόν αφυδάτωση, πλησιάζει το jet ski με κάποιον ναυαγοσώστη από τους διοργανωτές του επισημαίνω το πρόβλημα και αυτός προσπαθεί μέσο ασυρμάτου να βρει το καΐκι μου, μου λέει ότι δεν το βρίσκει και να κάνω υπομονή, αρχίζω και χάνω την ψυχραιμία μου, ορκίζομαι ότι και να γίνει ότι και να συμβεί δεν θα εγκαταλείψω ακόμα και αν τερματίσω στον Μαρμαρά, αρχίζω και φωνάζω σε όλα τα καΐκια που έβρισκα μπροστά μου , είμαι έξαλλος εκτός εαυτού τα βάζω και με το λιμενικό σκάφος , έχουν περάσει πάνω από 1,30 ώρες από την εκκίνηση δεν έχω πάρει υγρά, κολυμπάω στο άγνωστο, κινδυνεύω από διερχόμενα σκάφη, δεν έχω καμία προστασία αν κάτι απρόοπτο μου συμβεί, έχω όμως την πίστη στον εαυτό μου , στην καλή μου φυσική κατάσταση και συνεχίζω με την ελπίδα στην πορεία κάτι να αλλάξει. Επιτέλους ξαφνικά κάτι άλλαξε, ακούω έναν γνώριμο ήχο στα αυτιά μου, είναι η σφυρίχτρα του συνοδού μου του Λεωνίδα και εκείνη την ώρα ο ήχος ακούγεται σαν ψαλμωδία αγγέλων στα αυτιά μου σηκώνω το κεφάλι και βλέπω στα 100 μέτρα μπροστά μου τον Λεωνίδα όρθιο αγέρωχο πάνω σε ένα καΐκι να με γνέφει να τους πλησιάσω. Όντως αυτό κάνω και όταν τους φτάνω μου πετάει κατευθείαν ένα μπουκάλι ισοτονικό το οποίο και καταναλώνω με λαιμαργία , μου εξηγεί ότι δεν μας είχαν καΐκι χωρίς να μας πούνε τίποτα χωρίς να με ειδοποιήσουν εμένα και άλλους 2 τον ηρωικό 12 χρονο Τζέτζη που στην πορεία αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει και τον Ούγγρο Αττίλα εκθέτοντάς μας σε πολλούς κίνδυνους . Μετά από 1,30 ώρες τους φορτώσανε σε φουσκωτό και τους τοποθετήσανε σε καΐκια που υπήρχαν άλλοι συνοδοί και έτσι μας είχαν 2 αθλητές με διαφορετικούς ρυθμούς και προγράμματα τροφοδοσίας συνοδεία από ένα καΐκι ως που να έρθουν τα καΐκια από τον Μαρμαρά, εξωφρενικό τρελό απαράδεκτο, η ταλαιπωρία μας αυτή συνεχίστηκε για τις υπόλοιπες 3 και περισσότερο ώρες κανένας μας δεν μπορούσε να τροφοδοτηθεί σωστά σε υγρή και στερεή διατροφή. Για να διασκεδάσω και λίγο τις κακές συνθήκες θα αναφέρω και ένα ευτράπελο που συνέβη και θα μπορούσε να μπει και ως το χαϊλαϊτ της ιστορίας , μέσα στην φουρτούνα και εκεί που κολυμπούσα ξαφνικά ένιωσα ότι κάτι καβαλάω πετάχτηκα και αντιλήφτηκα ότι σε ολόκληρη θάλασσα έπεσα πάνω σε συναθλητή μου τον φίλο Αναγνωστάρα. Η θάλασσα φουσκωμένη 5+ μποφόρ με κύμα αλλά χωρίς ρεύματα , δεν αντιμετωπίζω ιδιαίτερο πρόβλημα πλησιάζουμε στην μεσαριά καμιά ώρα πριν και για 2 ώρες περίπου η θάλασσα έχει ημερέψει και παίρνουμε τα πάνω μας . Στο διάστημα αυτό ήρθε επιτέλους και το καΐκι μας , ο Λεωνίδας επιβιβάζεται σε αυτό και επιτέλους αρχίζει ο αγώνας για μένα, πλέων χωρίς άγχος μετά από 4,30’ ώρες ταλαιπωρίας, επιτέλους τρώω κάτι 2 κομματάκια χαλβά και μία μπανάνα. Ένα φουσκωτό πλησιάζει μέσα ο φίλος μαραθωνοδρόμος Aρης Πολύζος που σε λίγες μέρες θα κολυμπήσει τον διπλό διάπλου της Μάνχης , με προειδοποιεί να κρατήσω δυνάμεις γιατί παρακάτω θα βρούμε καιρό . Όπως και έγινε σε λίγα λεπτά η θάλασσα άλλαξε όψη, μεγάλα κύματα και αέρας από την μεριά του Μαρμαρά, είναι μελτέμι 5 μποφόρ το οποίο δημιουργεί πολύ δυνατά ρεύματα από την Νικήτη αντίθετα σε εμάς. Εδώ πλέων χρειάζεται ηρεμία και καθαρό μυαλό, παλεύω με τον καιρό την θάλασσα και κυρίως με το ρεύμα το οποίο είναι πολύ ισχυρό και δεν επιτρέπει την σωστή μας τροφοδοσία αφού με το που σταματάω να πιω υγρά το ρεύμα με απομακρύνει από το καΐκι προς τα πίσω λες και τρέχω, αναγκάζομαι κάθε φορά που θέλω να επιστρέψω το μπουκάλι στο καΐκι να κάνω σπρίντ και να το επιστρέψω πετώντας το από μακριά. Τότε αρχίζει το μαρτύριο της σφυρίχτρας, ο συνοδός μου ο Λεωνίδας προσπαθεί να με κρατήσει στην ρώτα προς την στεριά το καΐκι μου δείχνει τον δρόμο και αυτό πρέπει να ακολουθώ, για να μην χάσω την πορεία μου κάθε φορά που ξεφεύγω ο Λεωνίδας αρχίζει να σφυρίζει μέχρι να διορθώσω την πορεία μου, δεν ξέρω πόσες ώρες συνεχόμενα σφύριζε ο Λεωνίδας άλλα σίγουρα θα γινόταν καλός σαξοφωνίστας, λόγο καιρού και ρευμάτων η πορεία μου όλο παρέκκλινε προς τα δεξιά σε αντίθεση με τον διάπλου του Θερμαϊκού που πήγαινα όλο αριστερά κάτι που σε στυλ αστείου μου επισήμανε ο Λεωνίδας εεεε Δημήτρη πότε θα αποφασίσεις να πηγαίνεις στο κέντρο, πραγματικά όμως αυτά ακριβός τα εκνευριστικά σφυρίγματα σε καθοδηγούνε στον σωστό δρόμο και αν δεν υπήρχε συνοδός θα έβγαινα στον Μαρμαρά με την πορεία που έπαιρνα. Πλησιάζουμε στον τερματισμό το ηθικό μου έχει πέσει και όμως βρίσκω την δύναμη να συνεχίσω ξέρω ότι έξω με περιμένουν φίλοι συγγενείς η γυναίκα μου τα παιδιά μου δεν πρέπει να τους προδώσω αυτούς τον φίλο μου τον Λεωνίδα και όσους πίστεψαν σε εμένα, έχω δυνάμεις μα κακή εκείνη την στιγμή ψυχολογία, ο Λεωνίδας μου δίνει κουράγιο, ακόμα 300 μέτρα θέλω κάτι το οποίο αρνούμαι να πιστέψω εκείνη την στιγμή και όμως είναι αλήθεια, δεξιά μας τερματίζει ταυτόχρονα ένα άλλο κόκκινο όπως θυμάμαι καΐκι είναι το καΐκι ενός Ινδού, βρίσκω και μαζεύω τις δυνάμεις μου και κάνω ένα τελευταίο σπρίντ και τερματίζω 20-30 μέτρα πριν τον Ινδό. Έχω ήδη ειδοποιήσει από πριν για τις δύο μου επιθυμίες που θα ήθελα να με περιμένουν στον τερματισμό, ένα μεγάλο πλήρες μπουκάλι γάλα το οποίο ονειρευόμουνα πολλές ώρες πριν τον τερματισμό , και ένα πούρο για μένα και τον συνοδό μου τον Λεωνίδα. Καθώς έφτανα από την προβλήτα της Νικήτης βουτάνε ο Πατέρας μου και ο ένας από τους Υιούς μου για να με υποδεχτούν, μια κοπέλα μου φοράει το στεφάνι ελιάς και με καθοδηγεί στην εξέδρα, πίνω το γάλα που με περιμένει και ανάβω το πούρο , από κάτω εκατοντάδες κόσμου χειροκροτεί νιώθω δικαίωση υπερηφάνεια, ναι τα κατάφερα με την βοήθεια του θεού και αυτών που πίστεψαν ότι θα τα καταφέρω. Ακόμα ένα λάθος των διοργανωτών εκείνη την στιγμή με πικραίνει , ανακοινώνουν τον Ινδό πριν από μένα μάλλον για λόγους πρεστίζ του αγώνα και όμως είναι ασήμαντο μόνο ηθικό αφού και οι δύο είμαστε νικητές αφού τα καταφέραμε. Αγκαλιές και φιλιά από φίλους γνωστούς, αγνώστους, συναθλητές και συγγενείς συνθέτουν την εικόνα του τερματισμού. Αποστολή εξετελέσθη , δεν έχω μυϊκούς πόνους παρά μόνο στα νεφρά μάλλον από αφυδάτωση, σε λίγες ώρες ήμουνα περδίκι κάτι που μου δείχνει ότι είχα πολλές ακόμα δυνάμεις. Θέλω τέλος να επισημάνω στους διοργανωτές κάποια λάθη και αδυναμίες που μας ταλαιπώρησαν αρκετά:

1. Την απόσταση του ξενοδοχείου που βρίσκονταν στην Μεταμόρφωση από τον χώρο διεξαγωγής του αγώνα.

2. Την έλλειψη ενημέρωσης από πλευράς διοργανωτών κατά την εκκίνηση του αγώνα ότι κάποιοι από εμάς δεν θα έχουμε συνοδευτικά καΐκια και θα βρεθούμε μεσοπέλαγα χωρίς τροφοδοσία και με κίνδυνο ατυχήματος από άλλα διερχόμενα σκάφοι με αποτέλεσμα την ψυχολογική μας αναστάτωση.

3. Την μη ύπαρξη εκεί χώρου για να ξεπλυθούμε από τα γράσα με αποτέλεσμα να αναγκαστούμε να πάμε στα ξενοδοχεία που ήταν μακριά και να μπούμε στα οχήματα μας γεμάτοι γράσα για να επιστρέψουμε για την απονομή.

4. Έλλειψη κατά την διάρκεια του αγώνα σωστής επιτήρησης των συμμετοχόντων με αποτέλεσμα κάποιοι κακόβουλοι να ρυμουλκηθούν, προτείνω σε κάθε καΐκι να υπάρχει κριτής που θα επιβλέπει την τήρηση των κανονισμών.

5. Προσοχή στην σειρά τερματισμού είναι ηθικά άδικο το λάθος.

Κατά τα άλλα η διοργάνωση ήταν πολύ καλή και δίκαια είναι η καλύτερη στην Ελλάδα και από τις ποιο γνωστές στον κόσμο και ευχαριστώ τον Σίθων που μου έδωσε την δυνατότητα να συμμετέχω σε αυτόν.

Αυτή την προσπάθεια θέλω να την αφιερώσω πρώτα από όλα στον φίλο και συναδελφό μου τον Λεωνίδα Βενίδη που τον ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου που χωρίς την δικιά του συμβολή θα ήταν ίσως πολύ δύσκολη η επίτευξη τον στόχων μου, μετά την αφιερώνω στην οικογένεια μου που τόσο πολύ ταλαιπωρώ, ακόμα σε όλους τους φίλους που πίστεψαν ότι θα τα καταφέρω και στους συγχωριανούς μου στην Μεγάλη Παναγία Χαλκιδικής. Θέλω ακόμα να ευχαριστήσω τους φίλους μου μαραθωνοδρόμους ιδιαίτερα τους Νικόλα και Αντώνη Ρεπανά, τον Γιώργο Μαθά και την ένωση ελλήνων ναυαγοσώστων για την αμέριστη υποστήριξη τους στο πρόσωπο μου.

Τελειώνοντας θα ήθελα να σταθώ σε έναν άνθρωπο με μεγάλη καρδιά και παλικαριά που πραγματικά του βγάζω το καπέλο, πρόκειται για τον εκπαιδευτή δυτών και ιδιοκτήτη της σχολής SEE WORD Κώστα Μαυροχωρίτη που παρόλο που το καΐκι του απόκλινε από την πορεία του και τον πήγε ποιο πέρα από την Μεταμόρφωση, αυτός δεν εγκατέλειψε και τερμάτισε τελευταίος νύχτα μετά από 13,30 ώρες πάλης κόντρα στον καιρό δείχνοντας τι σημαίνει να αγωνίζεσαι μέχρι τέλους.

Κατραντσιώτης Δημήτριος (jimani) Από Μεγάλη Παναγία Χαλκιδικής.