Μια υπέρβαση στην μνήμη του πρώτου Έλληνα Μαραθώνιου Κολυμβητή του ΙΑΣΩΝΑ ΖΗΡΓΑΝΟΥ

Με εφόδια την απέραντη αγάπη μου στο υγρό στοιχείο, την κολύμβηση και την οικογενειακή απογειωτική υποστήριξη ξεκίνησα το 1994 την αλυσίδα των μαγικών εμπειριών των μαραθώνιων αγώνων σε θάλασσες, λίμνες και ποτάμια ανά τον κόσμο, κάνοντας παντού νέους φίλους. Σήμερα αισθάνομαι πλήρης ψυχικά και αγωνιστικά μετά την επιτυχία μου να περάσω κολυμπώντας στις 11 Αυγού-στου 2000, από Αγγλία σε Γαλλία, τα 45 χιλιόμετρα σε κρύα θολά νερά. Είμαι ο τέταρτος Έλληνας που το καταφέρνει, μετά τον θρυλικό Ιάσωνα Ζηργάνο του 1950,τον εκλεκτό μου φίλο Γιώργο Μαθά το 1998 που μου έδωσε πολύτιμες συμβουλές και τον νεαρό πρωταθλητή Γ. Τσιάνο στις 5/8/2000. Το 1994, όταν γεύτηκα το μεθύσι της πρώτης μου επιτυχίας στον Μαραθώνιο κολύμβησης 25 χιλιομέτρων από το ένα "πόδι" της Χαλκιδικής στο άλλο, είχα αντλήσει πείσμα και κουράγιο από τον Γιώργο και τον Νίκο, κολυμβητές με ''ειδικές ανάγκες'' για τους άλλους, γιατί δεν είναι αρτιμελείς. Αυτοί όμως για μένα έμοιαζαν και μοιάζουν ανώτεροι στην ψυχή και ικανοί να διώξουν την κάθε αμφιβολία του οποιουδήποτε για την νίκη. Σήμερα αισθάνομαι ότι πέτυχα στην Μάγχη νέο ρεκόρ γιατί είχα την πείρα άλλων 19 παρόμοιων αγώνων σε Ελλάδα και εξωτερικό και είχα την σοβαρή οικονομική υποστήριξη της ΕΚΚΑ MERCEDES και του γνωστού επιχει-ρηματία κ. Ηλία Μπαρμπαλιά. Και οι δύο χορηγοί μου χωρίς καμμία πίεση για όρους ανταπόδοσης των εξόδων τους απλά βοήθησαν την ώρα που έπρεπε και τους ευχαριστώ θερμά. Πάντα θυμάμαι έντονα την ηθική συμπαράσταση της Ειδικής Γραμματέως του Υπουργείου μου (Εθνικής Άμυνας) Μαρίας Κυριακοπούλου γιατί πίστεψε στον μεγάλο μου στόχο να νικήσω στη Μάγχη. Την προπονητική μου τακτική καθόρισε ο Σερβοέλληνας αρχιπροπονητής Βόϊκο Ράτσε . Την καθημερινή εφαρμογή της η Έφη Παπαχαραλάμπους, την διατροφική - ιατρική παρακολούθηση ο αθλητίατρος Κώστας Τσατσομαρίδης. Ο διάπλους της Μάγχης είναι αγώνισμα που στα 125 χρόνια του θεσμού του καταξιώθηκε σαν ο πιο δύσκολος Μαρα-θώνιος Κολύμβησης που υπάρχει δηλαδή κάτι σαν το Έβερεστ για την ορειβασία. Τα έχουν επιτύχει μόνο περί τα 500 άτομα στον κόσμο. Το όραμα του τερματισμού στην Μάγχη έγινε για μένα πιο χειροπιαστό επειδή είχα 2 Έλληνες συνοδούς - άγρυπνους φρουρούς επάνω στο καΐκι που με παρακολουθούσε. Ο ένας ήταν ο γιος μου Σπύρος, φοιτητής και ο άλλος ο καλός μου συνάδελφος Μηχανικός Γιάννης Δανιήλ.

Η ΑΓΓΛΙΑ

Μια εβδομάδα πριν τον αγώνα φτάσαμε οι 3 Έλληνες στο γραφικό λιμάνι του Folkestone. Δύσκολη εβδομάδα προσαρμογής. Από τον Αθηναϊκό καύσωνα και την ζεστή γαλάζια θάλασσα στον μουντό σχεδόν Φθινοπωρινό Εγγλέζικο καιρό και την θολή κρύα θάλασσα της Μάγχης. Ας είναι όμως καλά η χειμερινή προπόνηση όλα τα Σαββατοκύριακα του χρόνου. Όταν έχεις κάνει επιτυχώς στην Ελλάδα το τεστ των 5,5 ωρών κολυμπιού τον Φεβρουάριο στην θάλασσα με θερμοκρασία νερού 13,5 βαθμούς Κελσίου, χωρίς καν το ειδικό γράσσο προστασίας (λανολίνη που σου επιτρέπεται να αλοιφθείς πριν τον αγώνα) τότε δικαιούσαι να αισιοδοξείς ότι θα ξεπεράσεις επιτυχώς τους 16 βαθμούς της Αυγουστιάτικης Μάγχης. Η θάλασσα θολή και πράσινη δεν σε εμπνέει. Όμως δεν πτοούμεθα. Ας είναι καλά η εμπειρία του Διεθνή Κολυμβητικού Μαραθώνιου των 18 χιλιομέτρων το 1996 μέσα στον ποταμό Νείλο της Αιγύπτου. Μετά τον Νείλο όλες οι θάλασσες μου φαίνονται πεντακάθαρες. Πρώτη μέρα στην Αγγλία. Συνάντηση με τον Γενικό Γραμματέα της Ομοσπονδίας του Καναλιού (Channel Swimming Association) Κο Dunkan και υπεύθυνο για τον αγώνα μου.Τον συναντώ στο πλοίο που θα με συνοδεύσει, το "Mary Maine". Βαστά ένα μάτσο χαρτιά, κυρίως fax με εβδομαδιαία ανάλυση πρόγνωσης καιρού, μέτωπα, ανέμους κ.λ.π. Με το καλημέρα έρχεται η αναπάντεχη πρόκληση. Μου λέει ο κος Dunkan "Αύριο ο καιρός θα είναι καλός. Αν θέλεις κολυμπάς. Αλλιώς περιμένεις και ότι καιρό σου κάνει στις 11 Αυγούστου". Αισθάνομαι ανέτοιμος. Έχω λίγες ώρες στην Αγγλία. Έχω ήδη 2 ξενύχτια και να κολυμπήσω αύριο; ΟΧΙ, λέω και αναλογίζομαι αν έκανα καλά. Θυμάμαι τα λόγια του Άγγλου φίλου μου M.Read που έχει το ρεκόρ Guinness με 31 διαπλεύσεις της Μάγχης : "Η πίεση που αισθάνεσαι τις μέρες πριν τον αγώνα είναι σαν να έχεις 10 τόννους στην πλάτη σου".

Ο ΑΓΩΝΑΣ

Η 11η Αυγούστου ξημερώνει. Αισθάνομαι ήρεμος, αισιόδοξος και αποφασισμένος για όλα. Χθες έκανα τον σταυρό μου στην τοπική εκκλησία, μίλησα στο τηλέφωνο με την γυναίκα μου και την κόρη μου, σχεδίασα με τους συνοδούς μου τις τελευταίες λεπτομέρειες τον δύσκολου αγώνα. Γιατί δύσκολος; Μονολογώ. Έχεις τερματίσει σε 19 δύσκολους Μαραθώνιους. Ξεχνάς τον Μαραθώνιο των 88 km στο ποτάμι Parana της Αργεντινής; Ας μην κοροϊδευόμαστε. Έχω συναίσθηση ότι πρώτα πρέπει να νικήσω την κρύα θάλασσα. Όλη την μέρα και αρκετή νύχτα να λαχανιάζεις κολυμπώντας σε κρύα νερά που σε μουδιάζουν. Δεν ξεχνώ ότι ο θρυλικός Ιάσων Ζηργάνος ,Ταγματάρχης πυροβολικού, δεν πέθανε στο Αλβανικό έπος. Πέθανε κολυμπώντας στα κρύα νερά του στενού Σκωτίας- Ιρλανδίας. Ζήτησε ένα ζεστό τσάϊ. Το ήπιε και πέθανε. Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου και στους συναδέλφους στην Υδρογραφική Υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού να μην κάνω κάτι τέτοιο. Ρωτώ τον πιο έμπειρο στον κόσμο τον M.Read τον επονωμαζόμενο "βασιλιά της Μάγχης" -"Αν κρυώνω τι θα κάνω; -Θα κολυμπάς γρηγορότερα, μου απαντά. Το πλούσιο Αγγλικό breakfast έρχεται σε συνέχεια της χθεσινοβραδυνής διπλής μακαρονάδας. Όλα καλά. Περιμένουμε την παντοδύναμη παλίρροια να σηκώσει από τον πάτο του λιμανιού τα πλεούμενα, για να σαλπάρουμε για το πάντα ίδιο σημείο εκκίνησης, τα βράχια του Σαίξπηρ. Ώρα 945 πρωϊ. Η κόρνα του πλοίου ηχεί. Εγώ από την ακτή βουτώ στην θάλασσα. Ο αγώνας αρχίζει.

Αρχίζω να κολυμπώ με έναν άνετο ρυθμό, μία χεριά κάθε δευτερόλεπτο. Δηλαδή χεριά και μέτρο. Χρειάζονται υπολογίζω περίπου 45.000 χεριές ως τις Γαλλικές ακτές. Υπομονή. Ο ελαφρύς κυματισμός και τα ρεύματα δεν με επηρεάζουν. Ακολουθώ δίπλα στο πλοίο σε απόσταση 5-10 μέτρα, ώστε να παρακολουθώ συνεχώς όλες τις κινήσεις και τα νοήματα των 5 επιβατών του. Αν και δεν φορώ ωτοασπίδες ο θόρυβος του νερού είναι τέτοιος που δεν ακούς. Γι' αυτό έχω προσυνεννοηθεί και υπάρχει ειδική χειρονομία για το κάθε τι. Πλησίασε, απομακρύνσου, γρηγορώτε-ρος ή αργότερος ρυθμός, όλα καλά. Τα πάντα με νοήματα. Κύριος σηματωρός ο γιος μου Σπύρος επάνω στο καίκι. Βάλσαμο η παρουσία του, πηγή αστήρευτων δυνάμεων για μένα. Στην μιάμιση ώρα φτάνει η στιγμή της πρώτης τροφοδοσίας. Μην φαντασθείτε πλούσιο γεύμα και πολύωρη στάση. Αυτά αν τα κάνεις κρύωσες-έχασες. Όλα γίνονται σε 10 δευτερόλεπτα. Ίσα-ίσα να πιω μια πορτοκαλάδα δυνατή σε ενέργεια υδατανθράκων ανάμικτη με ηλεκτρολύτες και με γερή δόση από μέλι Αττικής, όλα απαραίτητα για τις θερμίδες και την ομοιοστασία του οργανισμού μου. Να όμως η πρώτη δυσάρεστη έκπληξη. Ο Άγγλος κριτής, αντιπρόεδρος της Ομο-σπονδίας και παλιός νικητής της Μάγχης, λέει ένα ηχηρό NO, όταν αγγίζω το χέρι του γιου μου για να του επιστρέψω το πλαστικό ποτήρι τροφοδοσίας μου. Έτσι αποφασίζω εφεξής τελικά να το εκσφενδονίζω από μακριά για να μην ακυρωθώ άδικα. Η δεύτερη δυσάρεστη έκπληξη ήταν ότι ένοιωσα να κρυώνει λίγο η κοιλιά μου. Ευτυχώς δεν χειροτερεύει και η ένταση του αγώνα με κάνει να το ξεχνώ. Στις τρεις ώρες κολυμπιού με ρυθμό που αρχίζει να γίνεται λίγο πιο αργός φτάνει η ώρα της δεύτερης τροφοδοσίας που από δω και πέρα θα περιλαμβάνει εναλλάξ λίγη μπανάνα ή κρουασάν. Ήδη οι Αγγλικές ακτές έχουν απομακρυνθεί αισθητά. Νιώθω χαρά και αισθάνομαι δυνατός αλλά όχι για πολύ. Μία μικρή υπνηλία και υποτονικότητα στις κινήσεις μου σιγά-σιγά με κυριεύει. Κολυμπώ μηχανικά. Επιστρατεύω ότι πιο ευχάριστο μπορώ να σκεφθώ για συνέλθω. Επιστρατεύω τις αναμνήσεις των Μαραθώνιων που τερμάτισα μαζί με την κόρη μου Κατερίνα, στα 30 χιλιόμετρα της Καλαμάτας πρώτοι από τους Έλληνες, στα 25 χιλιόμετρα της Χαλκιδικής, στα μυθικά 88 χιλιόμετρα της Αργεντινής, στον Νείλο, την λίμνη Οχρίδα των Σκοπίων, στην Κροατία. Νοερά είναι σαν να κολυμπά ξανά πλάϊ μου η κόρη μου και με το αέρινο στυλ της να με σπρώχνει προς τον τερματισμό. Ευτυχώς οι επόμενες τροφοδοσίες είναι πιο συχνές και οι "μπαταρίες"του οργανισμού μου αρχίζουν να ξαναγεμίζουν. Περνάμε ανοιχτά τον φάρο που είναι μεσοπέλαγα πριν το μέσο της διαδρομής και συνεχίζουμε ακάθεκτοι με κάποιους ελιγμούς για να αποφύγουμε τα απόνερα από τα τεράστια εμπορικά ή επιβατηγά πλοία που περνούν πλάϊ μας και οι καπετάνιοι από τις γέφυρες μας χαιρετούν. Έχουν περάσει 6 ώρες και ο καπετάνιος κος Dunkan γελαστός και θα έλεγα με όχι Αγγλικό αλλά Μεσογειακό ενθουσιασμό μου ανακοινώνει ότι είμαστε πλέον σε Γαλλικά χωρικά ύδατα, δηλαδή έχουμε περάσει τη μέση. Καμαρώνω που το σχέδιο του αγώνα τηρείται άψογα. Χαίρομαι που δεν πήγαν άδικα οι πολλές ώρες που μαζί με τον καθηγητή Υδρογραφίας Ε.Δουκάκη, υπεύθυνο για το διδακτορικό μου στο Ε.Μ.Πολυτεχνείο, μελετήσαμε το χρονικό μοντέλο των ρευμάτων για να βρούμε την βέλτιστη ρότα για τον σημερινό αγώνα. Το δορυφορικό σύστημα καθορισμού στίγματος του πλοίου G.P.S. το επιβεβαιώνει μου λένε οι Έλληνες συνοδοί μου.

Ο ΓΟΛΓΟΘΑΣ ΤΟΥ ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΥ ΜΟΥ.

-Γιάννη, είπε ο καπετάνιος να κάνεις πιο γρήγορα, μου λέει ο συνονόματός μου από το πλοίο. -Ήρθα για να κολυμπήσω και όχι για να πεθάνω του απαντώ και τον αγνοώ, συνεχίζοντας να κολυμπώ με τον ίδιο άνετο ρυθμό. Δεν ξεχνώ το "καψώνι" που μου έκανε πέρσι στην Χαλκιδική, όταν πρωτάρης και υπερβολικά ενθουσιώδης με παρότρεινε τις τελευταίες δύο ώρες να ξεπεράσω ένα γκρούπ τεσσάρων προπορευόμενων κολυμβητών κι εγώ για να τον ευχαριστήσω το κατάφερα αλλά ξεθεώθη-κα. Σκέφθηκα συνετά ότι δεν έχω περιθώρια για τέτοιες πολυτέλειες μιας και εδώ είναι Μάγχη και όχι Χαλκιδική και δεν ξέρω πόσες ώρες τελικά θα διαρκέσει ο αγώνας. Ο Γιάννης καταλαβαίνει την δυσπιστία μου και για να με πείσει επιστρατεύει τον γιο μου Σπύρο που μου λέει και αυτός : - Γρηγορότερα. Μου εξηγούν στα γρήγορα στην επόμενη τροφοδοσία πως αν δεν θέλω να πάθω τα ίδια που πριν από δύο μέρες έπαθε η Εγγλέζα Τζάκυ Μακ Ντόναλτ που χρειάστηκε 21 ώρες λόγω ρευμάτων για να τερματίσει έπρεπε να κάνω ΓΡΗΓΟΡΟΤΕΡΑ. Με την τελευταία μπουκιά στο στόμα, να μασώ μέσα στο νερό ξεχύνομαι μπροστά. Με συνείδηση του τι πρέπει να κάνω σιγά-σιγά ανοίγω τον ρυθμό μου. Σταδιακά και σταθερά ανεβαίνω. Ο οργανισμός μαθημένος στη σκληρή προπόνηση χιλιομέτρων αρχίζει να καταπίνει τα χιλιόμετρα πιο γρήγορα. Λες και ανοίγει ένα δεύτερο καρμπυρατέρ μέσα μου. Τα πόδια κλωτσάνε πιο γρήγορα, τα χέρια τραβάνε με μεγαλύτερη δύναμη, οι χτύποι της καρδιάς περισσότεροι αλλά χωρίς καθόλου λαχάνιασμα.

-Δόξα τω Θεώ σκέφτομαι που στα 47 μου χρόνια μπορώ και κάνω αυτό. Η ώρα περνά και η επιτάχυνση του ρυθμού φαίνεται ξεκάθαρα από τα δορυφορικά στίγματα στον χάρτη του καπετάνιου. Ο κος Dunkan ενθου-σιασμένος μου κουνά τα δύο του χέρια λες και έχουμε βάλει γκολ. Θα γράψει για μένα στην αναφορά του "he is a strong swimmer" Του ανταποδίδω στα Αργεντινέζικα: "Vamos amigos" και συνεχίζω Αγγλικά : " I enjoy it". Πλησιάζει σούρουπο. Ο φάρος του Γκρι Νε στις Γαλλικές ακτές φαίνεται καθαρά. Ένα κότερο σταματά. Έχουν ειδοποιήσει ότι ο Γάλλος κολυμβητής που ξεκινήσαμε μαζί το πρωϊ και εγκατέλειψε θέλει να με χαιρετήσει. Του ανταποδίδω τον χαιρετισμό. Με υποχρεώνουν από το πλοίο να καρφιτσώσω στο μαγιό μου φωσφοριζέ στυλό για να με βλέπουν το βράδυ. -Γιατί ; αναρωτιέμαι. Υπολόγιζα να τερματίσω μέρα. Αφού βλέπω τη Γαλλία τόσο κοντά σαν φόντο πίσω από την Ελληνική σημαία που σήμερα στολίζει το πλοίο μας. Η απάντηση ήταν στα παντοδύναμα ρεύματα . Η μεγάλη μου προσπάθεια τις τελευταίες ώρες έφερε το ποθούμενο αποτέλεσμα. Θα τερματίσω σίγουρα. Δεν θα υποχρεωθώ, όπως προχθές η Εγγλέζα Τζάκυ για να αποφύγω τις ξέρες να γυρίζω ξανά πίσω προς Αγγλία και γλυκά με το επόμενο ευνοϊκό ρεύμα να τερματίσω χάνοντας 6 ώρες. Εγώ πέρασα ευτυχώς έγκαιρα νότια από τις ξέρες, αλλά όχι όσο μακριά και έγκαιρα έπρεπε. Συμπέρασμα: Έχω να κολυμπίσω κόντρα στα ρεύματα άλλα τρία μίλια μέσα στη νύχτα και την ταραγμένη θάλασσα, όντας κουρασμένος, για να πατήσω ξηρά στην πλησιέστερη ευνοϊκή ακτή μετά από τα φώτα του ενδιάμεσου χωριού. Εκνευρισμός. Δυσκολία προσαρμογής στην νυχτερινή κολύμβηση. Κόντρα ρεύματα. Ανυπομονησία. Τσούχτρες. Ένα μαδέρι ξαφνικά στην αγκαλιά μου. Ο προβολέας του πλοίου να οργώνει γύρω μου την θάλασσα και με τυφλώνει. Σκέφτομαι τον Ιάσωνα Ζηργάνο τις ανάλογες στιγμές του τερματισμού του πριν 50 χρόνια. Παίρνω κουράγιο. Ο γιος μου με τον φακό και το κινητό τηλέφωνο επικοινωνεί με την μητέρα του και την αδελφή του στην Ελλάδα που αγωνιούν πολύ. Φωνάζω δυνατά για να με ακούσουν όλοι : - Χαιρετίσματα. -Τερματίζω. Τα νερά γίνονται ρηχά. Το πλοίο μένει πίσω. Με καθοδηγεί η βάρκα του πλοίου με κωπηλάτη τον θαλασσόλυκο Freddie να φωνάζει συνέχεια "Come on Giannis" και τον γιο μου να κρέμεται χειρο-νομώντας ο μισός έξω από τη βάρκα σαν να ίπταται. Πατάω ξηρά. Χοροπηδώ από ενθουσιασμό με τα χέρα ψηλά. Ο προβολέας του πλοίου με λούζει με το λευκό του φως για να διαπιστώσει ο κριτής τον τερματισμό μου. Γρήγορα αρχίζουμε κωπηλατώντας να πλησιάζουμε το πλοίο για την επιστροφή. Φυσάει. Για να μην κρυώσω με σέρνουν μέσα στο νερό. Η κούραση και κύρια το ότι δεν κολυμπώ μου φέρνει κρυάδες. Τα σαγόνια μου τρέμουν. Ανησυχώ για υποθερμία. Ανεβαίνω στο πλοίο. Γρήγορα φορώ ζεστά ρούχα. Αυτό ήταν. Συνήλθα. Για να ζεσταθώ ξαπλώνω προληπτικά μέσα στο πλαστικό ορειβατικό σάκο επιβίωσης που είχα προμηθευθεί. Το χαμόγελο ως τα αυτιά. Ο γιος μου κρύβει την ναυτία του από το ολοήμερο χοροπηδητό του στο καΐκι. Η ανησυχία μου για την αντίδραση προσαρμογής του οργανισμού μου στο κρύο μετά τον αγώνα φεύγει. Χαλάρωση. Δικαίωση. Ελλάδα ερχόμαστε.

ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

- Εθεάθη από όλους εκτός από εμένα νεκρός καρχαρίας στα 200μέτρα, χτυπημένος από κάποια προπέλα πλοίου. - -Φαίνεται ότι έδειξα διαγωγή καλού "μαχητή" στην Μάγχη και γι αυτό μου απένημαν το παρατσούκλι "Μαγχητής".

ΜΕΤΑ ΤΗ ΜΑΓΧΗ ΤΙ;

Είμαι ανήσυχο πνεύμα. Όμως αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι η ενδόμυχή μου σκέψη στην αρχή αυτής της αφήγησης : "Αισθάνομαι πλήρης ψυχικά και αγωνιστικά, με την δεύτερη καλύτερη Ελληνική επίδοση χρόνου σ' αυτόν τον Μαραθώνιο της Μάγχης" 31 αναπάντεχα λεπτά γρηγορότερη από αυτήν του Ιάσωνα Ζηργάνου. Δηλαδή αναρωτιέμαι τώρα μόνο τα επαγ-γελματικά και κοινωνικά ενδιαφέροντα θα με απασχολούν; Αποκλείεται. Ναι μεν έχω επίγνωση ότι για να γίνεις καλύτερος αγωνιστικά στα 47 θέλει πολύ σύνεση και κάποιες θυσίες, αλλά δεν είμαι διατεθειμένος να κρεμάσω τα κολυμβητικά μου γυαλάκια. Είναι θέμα υγείας. Άλλωστε ο 57 χρονος Αγγλος φίλος μου Michael Read έχει το ρεκόρ Γκίνες με 31 περάσματα της Μάγχης και ετοιμάζεται για το 32ο.Αγωνιστικά λοιπόν έχω ακόμη αξιόλογους στόχους. Επιθυμία μου εφεξής είναι να αξιοποιήσω θετικά την τιμή που μου κάνει η Ελληνική Κολυμβητική Ομοσπονδία να με προτείνει και είτε εκλεγώ είτε όχι στην Παγκόσμια Ομοσπονδία, ως μέλος της Επιτροπής για την Μαραθώνια κολύμβηση, να εργασθώ για την διάδοση αυτού του υποψήφιου Ολυμπιακού αθλήματος, με στόχο το 2004. Οι δεκάδες Έλληνες Μαραθώνιοι κολυμβητές, μεταξύ αυτών και η εικοσάχρονη κόρη μου, 20η στην Παγκόσμια κατάταξη, έχουν πολλά να πουν και να κάνουν γι αυτό το άθλημα που ειλικρινά προσφέρει πρωτοφανείς συγκινήσεις.

2